Skip to content

Op blote voeten

Dit keer neem ik jullie mee uit wandelen. Een virtuele wandeling wel te verstaan. Stel je maar even voor: met je hoofd voorover gebogen kijk je naar je heen en weer wiebelende tenen. Bedekt met een laagje zacht stof wat doet vermoeden dat ze mooi bruin gekleurd zijn door de zon. Eke teennagel heeft een zwart streepje aarde verzameld en verraden dat je zelden schoenen draagt. Je kijkt omhoog en snuift de geur op van de eucalyptus die de imponerende bomen om je heen afgeven. Je ontspant je schouders, zucht een keer diep en begint met lopen. Het valt je op dat de gevallen blaadjes amper kraken onder je voeten. In vergelijking met het dragen van schoeisel verplaats je je nu veel geruislozer. Je stelt je voor dat je een paar duizend jaar geleden leefde. Opzoek naar iets eetbaars en je bewust van het gevaar van een roofdier die wacht achter de struiken. Zeker toen was het handig om je in stilte voort te bewegen. Momenteel is er geen direct gevaar -alhoewel dit is wel Australië… Als een spons die het water opzuigt neem jij je omgeving waar.

Soms weet je niet waar je moet kijken: omhoog naar de toppen van de bomen opzoek naar exotisch gekleurde papegaaien, of recht vooruit om de bast van de boom te kunnen bestuderen, of naar beneden zodat je opzoek kunt naar vogelveren. Oeps, je struikelt bijna over een met mos gecamoufleerde steen. Toch maar naar de grond kijken, om te zien waar je loopt. 

Het pad wordt steiler en de blaadjes maken plaats voor stenen waar je behendig overheen manoeuvreert. Toen je deze wandeling begon had je het al gezien: een zwart gestalte wat boven het dak van het bos uitreikte. Hoe dichterbij je komt hoe kleiner je je voelt naast deze boulder.

Omhoogkijkend schijnt de zon recht in je gezicht, de hand boven je ogen probeert het felle licht tegen te gaan. Je beweegt wat naar links zodat het bladerdek je bescherming biedt. Met gespitste oren probeer je te traceren waar het geluid vandaan komt. Je ziet ze nog niet maar je hoort ze wel: de laughing kookaburra’s die een glimlach op je gezicht toveren. Hun aap-achtige geschater hoog in de bomen klinkt inmiddels vertrouwd*. Jouw glimlach wordt een luide lach en voordat je het weet sta je uitbundig mee te schateren.

Ondertussen sta je op het punt een sprong te maken die je dichterbij de top brengt. Een foute inschatting en je belandt in het gapende gat tussen de twee rotsen. Vertrouwen hebben; blote voeten geven je voldoende grip op deze ruwe ondergrond. Door je tenen wat om te krullen bijten ze zich vast in het steen. Na het aanspannen van je beenspieren neem je een reuzenstap. Zonder al te veel moeite haal je de overkant. Toch voelen je handen klam en veeg je de zweetdruppeltjes van je voorhoofd. Nog maar enkele stappen verwijderd van het hoogste punt. De wolken trekken je naar zich toe. Je draait je om en ziet de zon langzaam verdwijnen, het pad volgend naar een nieuwe dag.

*Zoek het geluid van deze vogels maar op, het is echt grappig!

Published inUncategorized

5 Comments

  1. StefD StefD

    Lieve dappere stapper,

    Ik kon mij heel goed inbeelden welke wegen jij bewandeld.

    Waar brengen de volgende “wegen” jou naartoe??

    Ik volg het op de (blote) voet 🙂 🙂

    Heel veel liefs,
    Stef

  2. Dennis Dennis

    Wederom weer mooi geschreven hoor ??

  3. StefD StefD

    Happy Birthday dear Maaike!!

    Have a nice day!!

    ?????

    Liefs Stef
    P.s. geen idee hoe laat je jarig bent of bent geweest.

    In het kader van tijdsverschil????

  4. Mark van der burg Mark van der burg

    Gefeliciteerd Maaike.
    Heb je al een man aan de haak geslagen?

    Liefs Mark

  5. Jeroen Feirabend Jeroen Feirabend

    Spannend verhaal! Ben benieuwd hoe het afloopt!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *