Skip to content

Navi-gator

Vandaag, 18 december, verloopt mijn working-holiday visa. Dat betekent dat het alweer een jaar geleden is dat ik vertrok uit Nederland. Ik weet nog goed hoe mijn leven in het teken stond van afscheid nemen en het avontuur aangaan. Precies een heel jaar verder! Ik heb twee weken geleden een Covid-19 visa aangevraagd in de hoop dat ik een paar maanden langer kan blijven. Er is nog zoveel te ontdekken, te zien, te doen, te ervaren. Te avonturen! Daarbij hoop ik pas terug te hoeven gaan naar NL als het hele virus gedoe een beetje over is. Het liefst wacht ik hier tot de grenzen naar New Zealand open gaan zodat ik daar ook nog een bezoekje aan kan brengen nu ik om de hoek ben. No worries, ik kan niet zomaar het land uit worden gezet want nu mijn huidige visa verloopt gaat een ‘bridging visa’ automatisch in. Het blijft spannend tot de overheid mij duidelijkheid geeft over de verlenging.

Anyway, dan nu het bloedstollende verhaal over de Navi-gator…

In een random bar, in een random woestijn dorpje, raakte ik aan de praat met twee random Australische mannen. Ze waren zeilmaatjes. Een van hen had een zeilboot gekocht die ze een week later zouden ophalen in Townsville. Ze zochten nog mensen om hen te assisteren tijdens de overtocht van Townsville naar Brisbane (zo’n 1400 km verderop). Op dat moment was ik samen met een Duits meisje aan het reizen (ze noemt zichzelf ‘B’ omdat ‘Beate’ te moeilijk is voor Engelstaligen) en we besloten om met hen in zee te gaan. Het was een CRAZY trip waar ik op momenten dacht, ga ik dit overleven?

Twee boodschappenkarren vol moest genoeg zijn voor een week op zee. We waren de hele ochtend bezig geweest met de voorbereidingen. Er was nieuw snorkel – en vis gear ingeslagen. Alles wat we nodig hadden was aanwezig. We waren er klaar voor. Niet wetende dat we na een uur op zee zouden terug keren. Lichtelijk nerveus voerden we de haven uit. Niet lang daarna begon de motor te sputteren en bleef daarna afslaan. Better safe than sorry, we besloten rechtsomkeert te maken en nog een nachtje te verblijven in the harbour. De boot lag al 2 jaar voor pampus dus wellicht was een mechanische check van te voren handig geweest – dit zou ik vaker denken gedurende de reis -. De volgende dag kwam er een monteur langs die de motor weer deed draaien.

Je moet weten dat ik bekend sta als iemand die al zeeziek wordt van een roltrap dus de keuze om het ruime sop te kiezen was al een overwinning op zich. Met reispilletjes op zak, dat wel. De mannen hadden een week de tijd om de oversteek te maken. Om deze deadline te halen zouden we ook in de nacht varen. We verdeelden deze tijd in shifts: drie uur op, drie uur af. De deal was dat we gratis mee mochten; zij zorgde voor eten en drinken in ruil voor onze hulp.

De golven begonnen hoger en ruiger te worden die eerste avond. De reispilletjes werden al snel rond gedeeld want de anderen bleken ze net zo hard nodig te hebben als ik. Het was alsof ik in een simulator terecht was gekomen. Kotsmisselijk probeerde ik me starend in het donker op mijn zelf ingebeelde horizon te richten. Meezingend met klassiekers van Queen en grapjes makend over hoe te ontsnappen uit de simulator, trokken we ons door de nacht. De volgende ochtend kwamen we in rustig vaarwater terecht waar een prachtige zonsopgang mij hoop gaf voor de verdere reis.

We bezochten hagelwitte stranden waar het zand zo fijn was dat het kraakte als sneeuw en poetste onze tanden ermee. We ontbeten met vers gevangen makreel (zelfs deze doorgewinterde vegetariër kan dat niet weerstaan). Witte dolfijnen zwaaide vanaf een afstandje. Een stuk hout bleek de rug van een schildpad die een luchtje kwam scheppen. De reflectie van de wolken in de spiegelgladde zee was betoverend. We snorkelden rond Lady Musgrave Island, zagen fel blauwe zeesterren, vissen in regenboogkleuren en Nemo. So far so good.

Toen brak de vierde nacht aan. Ik zat gezellig te kaarten (‘shithead’ is mijn nieuwe favoriet) met de kapitein, de anderen lagen te slapen, de zee was kalm, kortom: het leven was goed. Tot dat de automatische piloot ermee ophield rond een uur of 2:00u. Wat dit precies betekende wist ik op dat moment nog niet. Waar we eerst dachten dat het een tijdelijk probleem was bleek later dat we het niet zelf konden fixen. De rest van de crew werd wakker gemaakt en de boot werd voor anker gelegd, in het midden van de oceaan. We deinde niet met de golven mee maar bewogen zijwaards heen en weer. Alles wat maar een beetje los zat verschoof en viel met een hoop gebonk naar beneden. De gehele koelkast pleurde uit zijn voegen, die we daarna met touwen moesten vast zetten. Op een zeker moment lagen B en ik in onze kajuit, duizelig, hand in hand, hopend op een goede afloop. Het idee dat het water en ik alleen gescheiden waren door een plastic laagje van 5 centimeter beangstige me ineens heel erg. Uiteindelijk vonden de mannen het nood stuur, een grote stok aan de achterkant van de boot, waarmee we naar de dichtsbijzijnde haven zijn gevaren. De stuur constructie liet ons niet sneller gaan dan 5 knopen. Neem van mij aan, dat is langzaam.

Een onverwachte situatie brengt ook bijna altijd iets moois met zich mee. Wij hadden het geluk dat we tot twee keer toe werden vergezeld door een groep dolfijnen. Springend, geluidjes makend en spelend in de golven zwommen ze met ons mee. Ze waren daar om plezier te maken, dat merkte je aan alles. Zittend voorop de boot kon ik ze bijna aanraken. Ik praatte tegen ze zoals je doet tegen een enthousiaste hond en was onophoudelijk aan het lachen. Heel bijzonder om mij verbonden te voelen met deze blije dieren en ze in de ogen aan te kunnen kijken.

We bleven twee nachten hangen in de haven om het stuur te laten fixen. Eerlijk gezegd was een pauze wel even welkom. Elke nacht doortrekken brak me behoorlijk op. Een spectaculair kleurenspel in de lucht openbaarde zich die avond voordat we uit eten zouden gaan. Zo’n haven is best wel chique de friemel moet ik zeggen. Het is zien en gezien worden. De ene boot nog groter en luxer dan de ander. Ik voelde me daar niet helemaal op mijn gemak op blote voeten en mijn dreads in een rommelige knot. Ik hou ervan om mensen met een andere levensstijl te observeren; de opgedofte dames met rode lippenstift en de mannen met een rood gestipte stopdas. De fleece vesten, witte polo shirts en blauwe strakke broeken waren ook alom vertegenwoordigd. De volgende dag verkende ik de omgeving. Ik verbaasde mij over de pastel-achtige rotsen, chillde met een meeuw met een lamme poot, ontdekte een labyrint en zag hoe een roofvogel een muis van de grond plukte.

De dag van vertrek waaide het kneiter hard, de golven waren redelijk hoog en ik dacht: wat zal ons nu te wachten staan? We hadden nog drie dagen om op plaats van bestemming aan te komen. Het goede nieuws was dat we eindelijk de zeilen konden heisen. Dat was nog niet voorgekomen in de afgelopen dagen vanwege verkeerde windrichting. De boot kreeg een boost waardoor we wat verloren tijd konden inhalen. Een wapperend zeil is niet happy werd mij verteld. Hoe minder geluid ‘ie maakt, hoe beter. Tegen de avond ging de wind liggen. Ontspannen was het echter niet. We hadden onze volle concentratie nodig om te navigeren door een nauwe pas tussen de rode en groene lichten door. Als we uit de koers raakten zouden we vastlopen in een zandbank. De overweldigende sterrenhemel, de oranje maan zien ondergaan en de nachtelijke gesprekken met een van de mannen over zijn punk verleden maakte de nacht weer een bijzondere ervaring.

De laatste dag was ingegaan en omdat we wederom tegenwind hadden duurde het uren langer voordat we bij de haven in Brisbane aan kwamen. De golven waren in alle hevigheid terug. Het gezegde “de laatste loodjes wegen het zwaarst” was zeker van toepassing. De watermassa leek eindeloos, de golven spatte tegen de ramen van de kajuit. De kapitein zei nog dat we geluk hadden met de overkapping, veel zeilboten zijn helemaal open en dan zit je daar in je waterdichte pak de golven op te vangen. Mij niet gezien. Terwijl we op het dek de zonsondergang bekeken dook er een groep walvissen op, we zagen een paar grote en daar tussenin de kleintjes zwemmen. Wederom een onvergetelijk moment.

De onderstaande foto is #nofilter. Zo lag ik erbij de laatste uren, in de zogenaamde wasmachine, mezelf vasthoudend aan de richels zodat ik de bank niet af zou glijden. Ik was het wel een beetje zat op dit punt geef ik toe. Maar ondanks de ruige zee heb ik ook deze dag overleefd zonder groen te zien of over te geven. En daar ben ik zo trots op! Mijn hersens zijn gaan wennen aan het nieuwe normaal – in constante beweging zijn – en dat is een overwinning. Ik heb mijn grenzen verlegd, het verleden van me afgeschut. De oceaan is zo machtig en ik heb mij vaak nietig gevoeld maar het heeft mij ook empowered; vertrouwen gegeven in mijn eigen kunnen!

Douchen was een uitdaging de eerste dagen aan land, stilstaand in een hokje verloor ik mijn evenwicht. In de nachten verbeelde ik mijzelf in hoge golven. Ik ging heen en weer, op en neer. Tot ik wakker schrok, rechtop ging zitten en mij besefte dat ik in een bed lag waar niks bewoog. Duidelijk last van een afkickend zee brein.

Een ketting van avonturen met de navi-gator. Het geeft bad luck zeggen ze als je de naam van de boot veranderd. Los van dat de naam wat mij betreft nogal lame is (snappen jullie ‘m? navigation and alligator samengevoegd in een woord) heeft de boot technisch gezien niet veel geluk gehad. De schildering op de achterkant: een lachende alligator in matrozenpakje, navigerend achter het ronde stuur, wordt zo snel mogelijk verwijderd zei de kapitein. Ik begrijp waarom, het is geen gezicht. Alhoewel, de schoonheid zit ‘m in dit geval niet in het plaatje zelf maar in de associatie ermee: een onvergetelijke zeiltrip!

Published inUncategorized

10 Comments

  1. Elisah Elisah

    Hahaha waaauw wat een verhaal. Hardop gelachen om hoe je sommige dingen hebt verwoord.

    Heel gaaf, het snorkelen, de dolfijnen, witte stranden, walvissen. Wat een avontuur. En jezelf overwonnen! Super goed!

    Kkkkkusssie

  2. Gerrie+Teunissen Gerrie+Teunissen

    Lieve Maaike, ik heb weer genoten van je blog!Het was heerlijk om te lezen,wat een geweldig zeilavontuur.Heel veel liefs, mama XXX

  3. StefD StefD

    Hey lieve Maaike,

    Wat gaaf zo’n vaar avontuur.

    Weet niet of het aan mij lag, maar voelde ook de spanning tijdens het lezen. Slik!!

    Ik hoop voor je dat je visum nog verlengd word en dat je nog langer avonturen mag beleven.

    Bizar dat je al een jaar onderweg bent. Sowieso is het jaar gevoelsmatig sneller gegaan. Je kunt geen richting meer geven aan je eigen leven. Door de covid-19 pandemie word je gewoon geleefd!! Wie had zo’n ramp een jaar geleden kunnen voorspellen.

    Daarom hoop ik dat jij lekker ver weg kan blijven van alle ellende en kan blijven genieten van al het moois dat je ziet en wat je meemaakt. Het word in NL een karige kerst. En dan ook nog eens die kou. Ben nu zo jaloers op je..

    Lieve Maaike, het beste, be safe en be healthy!!

    Tot je volgende blog…

    Liefs,
    Stef

  4. StefD StefD

    Fijne feestdagen lieve Maaike!!

    Lieve groetjes ,
    Stef

  5. Ingrid Ingrid

    What an adventure you’re having, so lovely written and the photos are amazing! Happy festive season, stay safe, long goed to tasting all about your next adventure! Ingrid

    • Ingrid Ingrid

      The last was meant to read… looking forward to reading all about your next adventure!

  6. Yvonne Kortenoever Yvonne Kortenoever

    Lieve Maaike. Geweldig om jouw verslag te lezen van het zeilen prachtig en beeldend verwoord
    Wens je allle moois voor 2021
    Liefs. uit Harfsen Rj &Y ??

  7. StefD StefD

    Happy new year!!

    Vanuit een koud Nederland heel veel groetjes!!

    Stef????

  8. H&M H&M

    Happy New Year!!!

  9. Dennis Dennis

    Ik zie nu pas je nieuwe blogs weer. Wat een top verhaal en ervaring. Vergeet je ook nooit meer de rest van je leven! ?

Leave a Reply to H&M Cancel reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *